امروز: شنبه، 16 آذر 1398

انواع ماهي ها شمال و جنوب - اب شور

انواع ماهي ها شمال و جنوب - اب شور

 
 
 


ماهی‌های شمال

ماهی آزاد: مرغوب‌ترین ماهی جهان به حساب می‌آید. دوكی شكل و كشیده است. فیله‌ماهی آزاد را به صورت دودی هم مصرف می‌كنند.

ماهی سفید: دوكی شكل و با گوشت سفید و لطیف است. البته جنس نر این ماهی روی سرش خال‌های درشت و سفید دارد، كشیده ‌تر است و گوشت بیشتری دارد. نوع دریایی‌اش هم، قطعا از نوع پرورشی مرغوب‌تراست.

ماهی سفید را می توان سرخ كرده، كبابی، بخارپز یا به شکل دودی‌ مصرف كرد که بستگی به ذائقه و سلیقه افراد دارد.

اردك ماهی: گوشت لذیذی دارد؛ چه آن را سرخ یا كبابی کنید.

ماهی كفال: این ماهی دوكی شكل، گوشت سفید اما سفتی دارد و اصالتا روسی است. شمالی‌ها اغلب نوع "دودی" و "شور" آن را مصرف می‌كنند. سرخ شده و كبابی كفال را هم با نارنج و لیمو میل می‌كنند.

ماهی‌های جنوب


ماهی حلوا سفید: فلس دارد، اما با یك دست كشیدن، تمیز می‌شود. جنوبی‌ها به‌ آن "زبیده" به معنای برگزیده می‌گویند. "حلوا" را اغلب به صورت شكم خالی در روغن سرخ می‌كنند و سر سفره می‌آورند. ماهیحلوا سیاه، گوشت سفت‌تری دارد، اما مزه‌اش همان است.

ماهی سنگسر: از نظر شكلی، كتابی است. استخوان زیادی دارد. معمولا آن را كباب یا سرخ كرده یا در قلیه‌ماهی استفاده می‌كنند.

ماهی شوریده: ماهی شوریده، دوكی شكل و ظریف است. گوشت سفید و كم‌تیغ‌اش هم بعد از پخت،نرم و لذیذ می شود. این ماهی را درسته و البته با شكم خالی، می‌توان سرخ كرد.

ماهی شیر: تقریبا بدون تیغ و بی‌آزار است؛ با گوشتی صورتی كه ضایعات كمی دارد. همه‌جوره‌اش را هم درست می‌كنند: سرخ كرده، بخارپز و كبابی.

ماهی سرخو: شبیه سنگسر است، ولی با گوشت سفید و لطیف. سرخ شده‌اش را می‌خورند یا در قلیه ماهی استفاده می‌كنند.

ماهی هامور: هامور اسم خانوادگی تعداد زیادی ماهی خلیج فارس و دریای عمان است. در این میان، هامور قهوه‌ای را می‌شود برای مهمانی، درسته كباب كرد. گوشتش بعد از پختن، سفید و البته سفت می‌شود. وقت پختن قلیه‌ماهی با ماهی هامور، پوستش را نمی‌كنند، چون حسابی لعاب می‌اندازد.

ماهی راشكو: ماهی مرغوب جنوب است كه گوشت سفید و نرم، و ضایعات كمی دارد و به هر روشی می توان آن را پخت. راشكو را برای قلیه‌ماهی هم استفاده می‌كنند.


ماهی های پرورشی:

ماهی‌های پرورشی كمی لاغرتر و كم‌بنیه ‌تر از انواع دریایی شان‌اند، اما اغلب این شانس را دارید كه آنها را زنده تهیه کنید.

فعلا این ماهی‌ها را پرورش می‌دهند:

كپور معمولی، كپور آیینه، كپور چرمی، آمور، كپور نقره‌ای، سرگنده و قزل‌آلای رنگین‌كمان.

ماهی های رودخانه‌ای:

این ماهی ها كوچك‌اند و البته ارزان‌تر از انواع دریایی و اگر طریقه پخت آنها را بدانید، بسیار خوش‌خوراك هستند که شامل سوف، لای ماهی، اردك‌ماهی، اسبله، سس ماهی، سیاه‌ماهی، قزل‌آلای خال قرمز و... هستند.


ماهی های سرد یا یخ‌زده:

وقتی ماهی را از آب‌های دور می‌آورند یا پیش‌بینی می‌كنند زمان فروش و مصرفش خیلی طولانی باشد (به‌ ویژه برای ماهی‌های بزرگ)، آن را فریز می‌كنند؛ اتفاقا با این كار به سالم ماندن ماهی بیشتر می‌توان اعتماد كرد، اما گاهی فروشنده‌ها تقلب می‌کنند و ماهی‌های خراب شده و مانده را با ظاهر یخ‌زده به مردم قالب می‌كنند تا عیبش معلوم نشود. 

برای رو شدن دست این فروشنده های متقلب، به مردمك چشم ماهی دقت كنید.

اگر ماهی سالم باشد،‌ یك نقطه سفیدرنگ در مردمک آن دیده می‌شود، ولی اگر ماهی قبل از یخ‌زدن خیلی سالم نباشد، چشم یخ‌زده‌اش كاملا كدر یا شیری‌رنگ است.



ماهی‌های شمال



ماهی آزاد: مرغوب‌ترین ماهی جهان به حساب می‌آید. دوكی شكل و كشیده است. فیله‌ماهی آزاد را به صورت دودی هم مصرف می‌كنند.

ماهی سفید: دوكی شكل و با گوشت سفید و لطیف است. البته جنس نر این ماهی روی سرش خال‌های درشت و سفید دارد، كشیده ‌تر است و گوشت بیشتری دارد. نوع دریایی‌اش هم، قطعا از نوع پرورشی مرغوب‌تراست.

ماهی سفید را می توان سرخ كرده، كبابی، بخارپز یا به شکل دودی‌ مصرف كرد که بستگی به ذائقه و سلیقه افراد دارد.

اردك ماهی: گوشت لذیذی دارد؛ چه آن را سرخ یا كبابی کنید.

ماهی كفال: این ماهی دوكی شكل، گوشت سفید اما سفتی دارد و اصالتا روسی است. شمالی‌ها اغلب نوع "دودی" و "شور" آن را مصرف می‌كنند. سرخ شده و كبابی كفال را هم با نارنج و لیمو میل می‌كنند.

ماهی‌های جنوب


ماهی حلوا سفید: فلس دارد، اما با یك دست كشیدن، تمیز می‌شود. جنوبی‌ها به‌ آن "زبیده" به معنای برگزیده می‌گویند. "حلوا" را اغلب به صورت شكم خالی در روغن سرخ می‌كنند و سر سفره می‌آورند. ماهیحلوا سیاه، گوشت سفت‌تری دارد، اما مزه‌اش همان است.

ماهی سنگسر: از نظر شكلی، كتابی است. استخوان زیادی دارد. معمولا آن را كباب یا سرخ كرده یا در قلیه‌ماهی استفاده می‌كنند.

ماهی شوریده: ماهی شوریده، دوكی شكل و ظریف است. گوشت سفید و كم‌تیغ‌اش هم بعد از پخت،نرم و لذیذ می شود. این ماهی را درسته و البته با شكم خالی، می‌توان سرخ كرد.

ماهی شیر: تقریبا بدون تیغ و بی‌آزار است؛ با گوشتی صورتی كه ضایعات كمی دارد. همه‌جوره‌اش را هم درست می‌كنند: سرخ كرده، بخارپز و كبابی.

ماهی سرخو: شبیه سنگسر است، ولی با گوشت سفید و لطیف. سرخ شده‌اش را می‌خورند یا در قلیه ماهی استفاده می‌كنند.

ماهی هامور: هامور اسم خانوادگی تعداد زیادی ماهی خلیج فارس و دریای عمان است. در این میان، هامور قهوه‌ای را می‌شود برای مهمانی، درسته كباب كرد. گوشتش بعد از پختن، سفید و البته سفت می‌شود. وقت پختن قلیه‌ماهی با ماهی هامور، پوستش را نمی‌كنند، چون حسابی لعاب می‌اندازد.

ماهی راشكو: ماهی مرغوب جنوب است كه گوشت سفید و نرم، و ضایعات كمی دارد و به هر روشی می توان آن را پخت. راشكو را برای قلیه‌ماهی هم استفاده می‌كنند.


ماهی های پرورشی:

ماهی‌های پرورشی كمی لاغرتر و كم‌بنیه ‌تر از انواع دریایی شان‌اند، اما اغلب این شانس را دارید كه آنها را زنده تهیه کنید.

فعلا این ماهی‌ها را پرورش می‌دهند:

كپور معمولی، كپور آیینه، كپور چرمی، آمور، كپور نقره‌ای، سرگنده و قزل‌آلای رنگین‌كمان.

ماهی های رودخانه‌ای:

این ماهی ها كوچك‌اند و البته ارزان‌تر از انواع دریایی و اگر طریقه پخت آنها را بدانید، بسیار خوش‌خوراك هستند که شامل سوف، لای ماهی، اردك‌ماهی، اسبله، سس ماهی، سیاه‌ماهی، قزل‌آلای خال قرمز و... هستند.


ماهی های سرد یا یخ‌زده:

وقتی ماهی را از آب‌های دور می‌آورند یا پیش‌بینی می‌كنند زمان فروش و مصرفش خیلی طولانی باشد (به‌ ویژه برای ماهی‌های بزرگ)، آن را فریز می‌كنند؛ اتفاقا با این كار به سالم ماندن ماهی بیشتر می‌توان اعتماد كرد، اما گاهی فروشنده‌ها تقلب می‌کنند و ماهی‌های خراب شده و مانده را با ظاهر یخ‌زده به مردم قالب می‌كنند تا عیبش معلوم نشود. 

برای رو شدن دست این فروشنده های متقلب، به مردمك چشم ماهی دقت كنید.

اگر ماهی سالم باشد،‌ یك نقطه سفیدرنگ در مردمک آن دیده می‌شود، ولی اگر ماهی قبل از یخ‌زدن خیلی سالم نباشد، چشم یخ‌زده‌اش كاملا كدر یا شیری‌رنگ است.



اشنايي با ماهی سنگسر مخطط

اشنايي با ماهی سنگسر مخطط

 

نام فارسی:  سنگسر مخطط 

نام بومی :  گم ، گام ، کورکور

نام انگلیسی :  Stripped piggy

نام علمی:  Pomadasys stridens

تیره: Haemulidae

 

مشخصات مورفولوژی

فرم و رنگ بدن: ماهی خاردار مخطط و کوچک،رنگ بدن در بالا قهوه ای و پایین سفید و  3 نوار قهوه ه ای یا  طلایی در هر طرف بدن دارد یک لکه تیره روی سرپوش آبششی قرار گرفته است.

باله ها: باله پشتی 12  خار و 15 شعاع  نرم ، باله مخرجی 3 خار و 9 شعاع نرم ، باله سینه ای 17 شعاع نرم و باله شکمی یک خار و 5 شعاع نرم دارد.

فلس: در محور طول دارای 90 فلس و محور عرضی9 فلس در بالا و ۱۹ فلس زیر خط جانبی دارد.فلسها به طور ضعیف شانه ای و چسبنده بوده و تا روی گونه ها و استخوانها سرپوش آبششی گسترش دارند.

دندان: دهان انتهایی و قابل ارتجاع است و دسته های دندانهای باریک و نوک دار در فکها دیده می شود.دندانها سوهانی مانند است.

طول: بیشینه درازی بدن  1۶cmو طول استاندارد آن 12cm است.

سایر مشخصات: لبه عمودی پیش سرپوش در تمام امتداد خود دندانه دار است.دهانه های آبششی وسیع و پرده های آبششی از هم و از قطعه رابط جدا هستند. ۲ سوراخ به همراه یک حفره میانی در زیر چانه دارد.

مشخصات بیولوژی

مکان زندگی: اندازه آن متوسط و در آبهای ساحلی کم عمق و مصبها و در اطراف جزایر مرجانی زیست می کنند و گروههای کوچکی را تشکیل داده  و شنای کندی دارند.

تغذیه: همه چیز خوار است.

پراکنش: سراسر خلیج فارس و دریای عمان از بوشهر تا چابهار ،دریاهای گرمسیری و معتدله دنیا ،شمال غرب اقیانوس هند

تولیدمثل: جزء ماهیان تخمگذار است.

سایر مشخصات: بعضی از آنها با ساییدن دندانهای حلقی و با کمک کیسه شنا تولید صدا می کنند. این ماهی در هنگام خروج از آب صدای غرغر مانندی ایجاد می کند.

ارزش اقتصادی: از لحاظ تغذیه یک ماهی غذایی عالی است.

روش صید: هند لاین ، تراپس و  ترال